Twynstra Gudde vergeleken met MSP

De kern van beide benaderingen is:programma’s zijn verzamelingen doelen, inspanningen en middelenscheiding van de verantwoordelijkheid voor doel en resultaat is essentieel samenwerking is belangrijker dan onderhandelen plannen en monitoren vormen een grondslag risico´s en stakeholders zijn te managen bewust kiezen voor stoppen of doorgaan moet geregeld worden dat rollen, taken, verantwoordelijkheden en bevoegdheden zijn goed te definiëren.

De verschillen zijn als volgt aan te duiden:

• MSP besteedt geen aandacht aan de totstandkoming van de inhoud van een programma, PGM doet dat in hogere mate met het DIN en DIM als veelgebruikte concepten
• MSP laat een programma ophouden als de capabilities (vergelijkbaar met de resultaten) voor de organisatie geleverd zijn, PGM als de besluitvormer vindt dat de doelen voldoende nagestreefd zijn
• MSP is sterk in het definiëren van begrippen, maar geeft geen invulling van de besturing van een programma. PGM doet dat wel in de concepten van THEFD
• MSP kent een aparte veranderingsmanager in de lijnorganisatie, PGM kent daarvoor verschillende vormen
• MSP is toepasbaar in bedrijven bij “ontwerpachtige” veranderin-gen, PGM is ook toepasbaar op organische veranderingen en op beleidsprogramma’s van overheden

Bron:
Wijnen, G., T. van der Tak, Programmamanagement, sturen op samenhang, Kluwer, 2006. R. Hof, De kleine MSP, Ten Hagen Stam: 2001. B. Hedeman en G. Vis van Heemst, Programmamanagement op basis van MSP – een introductie, Van Haren Publishing, 2005. PMI Nederland, Discussieverslag 10 maart 2004, Programmagroep Programmamanagement.