Op onze weblog schrijven wij - Manon Ruijters en Björn Prevaas - over onze fascinatie voor organisatie-ontwikkeling en leren, en onze zoektocht naar een nieuw perspectief. Leren en werken dichter bij elkaar brengen, om zo de ambities van mens en organisatie te helpen realiseren, om het potentieel (van mens, groep en organisatie) tot ontwikkeling te brengen, én om het gevoel van welzijn en geluk te versterken. Daar gaat het ons uiteindelijk om.
Open brief aan Léon de Caluwé en Hans Vermaak
Beste Léon en Hans,
Jullie boek heeft ons weer aan het denken gezet. Da’s wat goede boeken misschien wel doen: aanzetten tot denken en vragen in plaats van weten en antwoorden. Maar toch even een vraag aan jullie waar we het antwoord graag op willen weten!
Voor jullie geen verrassing dat we op het raakvlak van onze vakgebieden, projectmatig werken en programmamanagement enerzijds en leren en ontwikkelen anderzijds (blauw en groen in jullie termen), een gemeenschappelijk thema hebben waar we onze tanden op stuk bijten: organisatie-ontwikkeling (geen idee welke kleur dat heeft, ook een leuke vraag, maar niet de hamvraag voor vandaag). Projectmatig werken en programmamanagement als list om het leren dicht bij het werk te brengen, lijkt ons geen gek idee. Maar laten we beginnen bij de manier waarop organisaties het professionaliseren van beide vormgeven.
Wat lezen we nu echter in jullie boek (pagina 186): ‘In een dominant blauwe omgeving is het erg moeilijk om vormen van leren te ontwikkelen. Zelfs als ze daar bedenken dat training of leeractiviteiten nodig zijn, zal de betreffende (groene?) trainer altijd de volgende vragen worden voorgelegd: “kan datzelfde niet in kortere tijd? Als we van te voren stukken lezen, kunnen we dan het proces niet effectiever maken? Wat hebben we eraan? Wat weet jij van ons? Kun je aantonen dat jouw model werkt?”’
Nou, we kunnen uit ervaring melden: de spijker op z’n kop. Sterker nog: aan ‘aantonen dat jouw model werkt’ komen we niet eens toe, want de interesse in het leren zelf is er simpelweg niet, en bij alternatieve oplossingen schiet men in de stress. “Neeeeeee! Wij willen dat jullie van TG het nog een keer uitleggen in een training. En dat iedereen dan hetzelfde hoort. En dan gaat iedereen ook voortaan hetzelfde doen!!”
Hellup! Dat raakt zo weinig aan de realiteit en aan onze overtuigingen. Maar het past zo logisch in hun manier van denken, dat we eigenlijk niet goed weten waar te beginnen met andere manieren van denken…
En dan zeggen jullie in een afsluitende zin: “Dat zijn allemaal verzoeken en wensen, die – als de trainer erin meegaat – juist ervoor gaat zorgen dat er erg weinig geleerd zal worden. Maar, daar is de paradox, als de trainer er niet op ingaat, groeit er gemakkelijk onbegrip en irritatie bij de betrokkenen.”
Het ellendige in deze is natuurlijk dat wij nog zulke mooie nieuwe oplossingen kunnen vormgeven omtrent professionalisering; effectiever, resultaatgerichter en ook motiverender. Zonder een denkrichting om uit deze paradox te komen, kunnen we net zo goed weer terug gaan naar traditionele hoorcolleges en trainingen!
Hebben jullie een gedachte voor ons die wellicht uit dit doolhof leidt?? Wij zijn jullie zeer erkentelijk!
Met zoekende groeten,
Manon Ruijters en Björn Prevaas
