Op onze weblog schrijven wij - Manon Ruijters en Björn Prevaas - over onze fascinatie voor organisatie-ontwikkeling en leren, en onze zoektocht naar een nieuw perspectief. Leren en werken dichter bij elkaar brengen, om zo de ambities van mens en organisatie te helpen realiseren, om het potentieel (van mens, groep en organisatie) tot ontwikkeling te brengen, én om het gevoel van welzijn en geluk te versterken. Daar gaat het ons uiteindelijk om.
In de weblog van 13 oktober 2010 ging het over de kracht van ruimten om te leren.
Vorige week begeleidde ik samen met collega Jan Dijkstra een groep projectleiders rondom het thema ‘persoonlijke effectiviteit en beïnvloeden’. Een grootsch thema, waar veel begeleiders in hun carrière wel eens iets mee gedaan hebben, maar waar ook de meeste professionals in hun loopbaan al eens tegenaan zijn gelopen. En dus, dachten wij, laten we nu eens niet een serie nieuwe modellen, instrumenten, filosofieën en overtuigingen tegen de groep aanhouden. Waarschijnlijk weten zij wel evenveel als wij!
In plaats daarvan hebben we het gedachtegoed van Nonaka en Takeuchi gebruikt. Kenniscreatie en fysieke ruimten voor leren. Geweldig! Kort gezegd komt het erop neer dat we vier stappen met de groep hebben doorlopen. Het leren vindt dan steeds in een andere fysieke context plaats. Startend aan het koffiezetapparaat, vervolgend in de luie stoel, daarna aan het whiteboard en de flipover en met gebruik van allerlei kennisbronnen, en afrondend met elkaar aan een werktafel.
Ik zou veel kunnen schrijven over het hoe en waarom van deze stappen en de onderliggende keuzes daarbij. Dat voert te ver. Op het web is bovendien veel informatie te vinden als je zoekt op ‘seci’ en ‘nonaka’. Belangrijker vind ik de uitkomst:
- een overzicht van een waanzinnig rijk palet aan ideeën, opvattingen, modellen, instrumenten etc op het thema; dit palet zat al impliciet in de groep en hebben we samen expliciet gemaakt
- een veel betere aansluiting bij waar de deelnemers al stonden (staan), waarop we met elkaar konden doorbouwen en verdiepen; het ging waar het over moest gaan en niet over zaken die al bekend waren
- veel meer eigen verantwoordelijkheid voor het eigen leren bij de deelnemers; en eigenlijk is het woord 'deelnemer' niet meer van toepassing: ze hebben het met elkaar gedaan (met wat hulp van ons daarbij)
Wat mij betreft is dit een mooie variant van het informele leren in een van oorsprong ‘formele setting’ brengen. Dat vraagt wel een mindshift van zowel ons als begeleiders, maar zeker ook van de deelnemers. Zo'n dag heeft gewoon een andere dynamiek! Het is heel mooi om te zien hoe goed een fysieke setting hierin kan ondersteunen! Hou er wel rekening mee dat dit niet voor alle leervoorkeuren een goede vorm is. Daarover schreven we al in onze eerste blog.
Hartelijke groet, Björn Prevaas
